· 

50 TINTEN GRIJS

Fantasie hoofd met takken als haren

Ik heb een grijs hoofd. Heel compleet volledig grijs. Joepie! Vroeger ging ik gebukt onder mijn dunne, slappe en steile haar. Toen noemden we dat 'Melkboerhondehaar'. Nou hoor ik je denken: "Honden met een N", maar vroegah was die extra letter niet nodig. We begrepen elkaar zonder die N ook wel. Goed, dat terzijde. Daar vullen we wel een keer een heel blog mee;-)

HOGE EN KRULLENDE HAARTJES

Mijn kapsel heeft vele modellen gekend en het eerste dat ik me kan herinneren is in mijn prille jeugd geweest. Kort. Behoorlijk kort. Elke ochtend moest ik het nat maken en dan maakte mijn moeder een mooie slag in mijn haar, bovenop mijn hoofd. Mijn moeder sloeg haar slag, zeg maar. Ik kan me niet herinneren wanneer dat gestopt is maar ik vermoed dat ik rond de puberteit ben gaan protesteren. Dat is best laat want normaal ben ik het type 'Ikke zelf doen'. Ik heb er geen trauma aan overgehouden.

 

En toen was daar de periode dat het haar werd getoupeerd. Hoog, hoger, hoogst, hoogststst. Dagelijks stond ik voor de spiegel mijn haartjes tot ongekende hoogten te stuwen met behulp van een bus haarlak. Ik denk dat we, gezien de hoeveelheid van dit spul die toen wereldwijd gebruikt werd, in die tijd begonnen zijn de ozonlaag af te breken. Maar... als je haar maar goed zit! En dat deed het.

 

Ons Nederlandse klimaat had er geen vat meer op, zo goed was die zooi. De kreet 'Overal lak aan hebben' stamt volgens mij ook uit die tijd. Want wie denkt dat de lak zich uit de bus alleen maar richting hoofd beweegt zit er naast. Daar kwam je achter als je ging poetsen:-(

Getoupeerd kapsel rond 1970

En toen de permanente permanent. Dat was wat! Na een halve dag bij de kapper hoefde ik voorlopig niet meer mijn eigen slag te slaan. Ik had ± 2 maanden plezier van mijn kunstkrullen, daarna werd het boven op mijn hoofd weer zo steil als de noordwanden in de Alpen. Alle krullen, voor zover ze die naam nog mochten dragen, hingen ergens onderaan de individuele haar. Aangezien de beurs niet zo gevuld was moest ik het volgende kappersbezoek zo lang mogelijk uitstellen. Nog wat meer lak dan maar. En nog een beetje. En nog…

 

Rond mijn 23e werd ik grijs aan de slapen. De kleur van mijn haar was donkerblond, het grijs was niet erg zichtbaar en ik had er geen last van. Mijn kapper stelde voor het te verven, maar daar wilde ik (nog) niets van weten. Kapper overstuur. "Je wordt grijs, daar ben je toch nog veel te jong voor!”

 

Ik heb hem getroost en moeten beloven dat, als ik ooit zou besluiten mijn haar een ander kleurtje te geven, hij degene zou zijn die het mocht doen. Uiteraard heb ik dat beloofd; als je met zoiets simpels iemand blij kan maken dan moet je dat doen, toch?

MOOI ROOD IS NIET LELIJK

Lang haar

Een paar jaar nadien en veel voorbeelden in tijdschriften verder bedacht ik dat een rode kleur op mijn hoofd vast wel mooi zou staan. Mijn geboortenaam is Sientje en men riep vaak 'Rooie Sien' naar me of 'Siene laat eens ziene' (en bedankt Toon;-). Aangezien ik meende af en toe en vooral in zonlicht een rossige gloed te zien over mijn haar, leek rood de aangewezen kleur voor mijn eerste verfexperiment.

 

Omdat de beurs nog steeds niet uit zijn voegen knapte besloot ik het zelf te kleuren. Daar kan ik geen smeuïge verhalen over vertellen want dat ging heel erg goed en ik moet erbij vertellen dat ik de gebruiksaanwijzing wel 10 keer las voor ik begon. Ik wilde voorkomen dat uitgevallen plukken zich weerspiegelden in mijn kale schedel. Aldus geschiedde. Mooi rood is niet lelijk. Maar op mijn hoofd was het toch niet echt succesvol. De kleur was goed, maar het maakte mijn gezicht strenger. En streng past niet bij mij. Toen niet en nu niet. Dus na verloop van tijd moest er een andere tint in. Bijna zwart. Hoe heb ik het in vredesnaam kunnen bedenken. Over streng gesproken!

 

Onder al die verf moest inmiddels mijn eigen kleur wel veel grijzer zijn geworden want wijsheid deed eindelijk haar intrede. Asblond, we gooien het hele thema om! Eerst ontkleuren natuurlijk maar dat proces durfde ik alleen door een echte kapper te laten uitvoeren. Omdat ik jaren daarvoor naar een andere stad verhuisd was kon ik de belofte aan mijn vroegere kapper niet nakomen helaas. Sorry Kap:-(. Het ontkleuren maakte mijn haar peentjesoranje en ik heb even overwogen dat zo te laten, maar gelukkig was mijn kapper grijzer en wijzer dan ik dus dat ging niet door. Asblond was een goede keuze en dat ben ik jaren geweest. Uitgroei was er bijna niet omdat mijn eigen kleur steeds grijzer werd maar hoé grijs, daar kon ik alleen naar raden.

MOOI GRIJS IS OOK NIET LELIJK

Nou ben ik niet zo nieuwsgierig van aard en dat is meestal erg handig, maar op een gegeven moment wilde ik het toch weten. Ik begon steeds meer mensen op straat te zien met een mooie kop grijs haar. Ik was inmiddels 58 en mijn omgeving reageerde zoals ik verwacht had (op een enkele uitzondering na): "Joh, je wilt toch niet écht grijs zijn nu! Dat kan altijd nog. Later, als je echt oud bent!" Zelf hoefde ik er niet lang over na te denken; ik ga alle verf eruit laten groeien en kijken hoe grijs ik nou eigenlijk ben. Ik kan altijd opnieuw gaan kleuren mocht het tegenvallen.

 

En wat bleek? Ik was dus compleet, volledig grijs. Niet egaal, nee, wel 50 tinten grijs;-) Ik vond het prachtig dus voor mij geen verf meer. Nog even heb ik overwogen om er een bos krullen van te maken maar heb uiteindelijk gekozen voor mijn eigen 'melkboerhondehaar;-) En toch... er moet altijd wat te wensen overblijven dus: hopelijk wordt ik helemaal spierwit. Dat vind ik zooooo mooi!

 

PS: nu staat er af en toe iemand voor me op in een volle bus...

 

Lees meer Vrouw

BewaarPin

Haarproblemen dun haar, steil haar, grijs haar

Reactie schrijven

Commentaren: 0