· 

IK MIS EEN GEN

Hardlopen

Het is officieel vastgesteld: ik mis overduidelijk het sportgen. Het lijkt me zo heerlijk als je ervan houdt! Bij mij roept het woord sport acuut een Pavlovreactie op: wegduiken in de hoop dat het aan mij voorbij gaat. Echt, ik heb er helemaal niks mee. En dat is jammer, want als ik bijvoorbeeld mensen zie hardlopen dan wou ik dat ik dat ook zou willen maar ik wil niet en heb het nooit gewild dus waarom zou ik het nu wel willen? Wil je nog verder lezen nu?

 

Ik heb het echt diverse keren geprobeerd hoor, zo ben ik dan ook wel weer. Vroeger op school deed ik mee met gymnastiek, maar alleen de Apenkooi aan het einde van het schooljaar vond ik geweldig. Eerst omkleden in de kleedkamer met die 'karakteristieke' geur;-)

Verstoppen achter een boom

Daarna werd de hele muf ruikende gymzaal door vele vlijtige handjes gevuld met alle muf ruikende instrumenten en dan mochten we elkaar als ongeleide projectielen achternazitten. Als je dat doet als je ouder bent dan heet dat anders.*

 

Nee, je goed verstoppen is volgens mij de enige remedie als je dreigt iets tegen je zin te gaan doen.

 

Er zitten zwarte gaten in mijn geheugen als het gaat om sport. Meestal kan ik me wel bij benadering herinneren wanneer ik iets gedaan heb in het verleden, maar sportieve momenten, zo die er al geweest zijn, heb ik duidelijk verdrongen. Niet meer aan denken, dan is het er niet geweest. Dus. Maar het blijft wel jammer want bewegen is zo goed voor een mens (lees: voor mij). Nou heb ik best een bewogen leven achter de rug maar op een of andere manier telt dat dan weer niet mee. Beetje sneu maar het is niet anders. Toch heb ik niet altijd stilgezeten...

GYNAECOLOGENSTOEL

Fitness vrouwen en mannen

Jaren geleden heb ik best nog behoorlijk lang op fitness gezeten. Het moest van mezelf. Het was om de hoek van waar ik woonde en dat vond ik een reden om dan toch maar eens te starten.

 

Bij de sportschool aangekomen vond ik dat ik eigenlijk alweer genoeg beweging had gehad, maar meestal toonde ik mij een doorzetter en ging naar binnen om de klus te klaren. Het gekke is dat, als ik eenmaal binnen was, ik ervoor ging. Cardio, roeien, loopband.

 

Het prettigst om te doen vond ik de twee 'gynaecologenstoelen'. Geen idee wat de normale benaming is maar ze zijn volgens mij specifiek voor bovenbeenspieren. Knieën wijd, knieën bij elkaar en dat een half uur lang. Bij de ene stoel duwde je je benen wijd naar buiten, met tegendruk en bij de andere stoel werden ze naar buiten geduwd en moest je tegengas geven. Afijn, iedereen die ooit gefitnest heeft weet vast wel welke apparaten ik bedoel.

WENSAPPARATEN

Gewichtheffen armspieroefening

En dan had je ook nog de 'wensapparaten'. Dat zijn alle bodybuilder-apparaten waar gewichten een grote rol spelen bij o.a. tri- en bicepsoefeningen. Die werden altijd zeer irritant en chronisch in beslag genomen door spierbundels die niks anders te doen hadden dan al heffend hun spiegelbeeld te bewonderen.

 

Deze niet-spierbundel kon vanaf de gynaecologenstoel alleen maar wensen een keer de kans te krijgen om aan zo'n apparaat te hangen. Op een ander tijdstip gaan sporten was geen optie want ik moest werken overdag. Als ik op een vrije dag meende slim te zijn en 's ochtends al heel vroeg te gaan dan waren de kleerkasten me al voor. Ik ben wel eens bang geweest dat ze vergroeid waren met die gewichten; dat ze wel los wílden komen, maar het niet kónden. Dat de sportzaalbeheerder 's avonds gewichtig gniffelend zei: "Jongens, ik til hier niet zwaar aan maar maak het niet te laat hè, ik doe het licht vast uit."

 

Goed, dat heb ik denk ik een jaar of twee volgehouden. Daarna had ik er gewoon absoluut geen zin meer in. Ik heb wel altijd graag gelopen. En dan het liefst in de natuur. Dat heb ik heel erg veel gedaan. Tegenwoordig loop ik nog graag, maar met vlagen en daar geef ik, gezien mijn leeftijd;-), gewoon aan toe. Alhoewel er wel wat veranderd is, maar dat lees je onderaan dit artikel. Fietsen is ook aardig. Wel. Een beetje. Niet teveel. Gedoseerd.

BBB+B OEFENINGEN

Dames fitness buiten op sportveld met trainer

O ja, ik heb ook nog herhaalde keren geprobeerd thuis oefeningen te doen. Ik maak me sterk dat veel vrouwen ze kennen: de BBB-oefeningen. Buik-Billen-Bovenbenen. Bij mij was het meer Bevlieging-Blauweplekken-Balen. Na maximaal 4 weken was het meestal weer over en kwam er Berusting bij. Vooral dat laatste beviel me zo goed, een regelrechte aanrader!

 

Bij mij begon het altijd zo: van die momenten dat ik anderen zag bewegen en vond dat ik toch ook maar weer eens aan de slag moest. Vol overgave dook ik dan in mijn kast om een soort 'sportpakje' te zoeken. Niet dat ik zoiets bezat maar dat wat tussen je oren zit wil ook wat toch? Het vijzelt je zelfvertrouwen een beetje op.

Fitness thuis op een mat

Vervolgens stortte ik mezelf in mijn schattige pakje op de vloer voor een paar fikse opdrukbewegingen. Na 3 stuks (hefafstand ca. 4 cm.) was ik gebroken! Toch nog wat buikspieroefeningen eruit geperst. Tjonge, had ik even lekker gesport! Tijd voor koffie.

 

En dan de dag erna. Niet kunnen lopen hè? Niet overeind kunnen komen hè? En toch 's avonds weer in het (op dat moment al iets minder leuke) sportpakje en gaan met die banaan hè? Dwars door de spierpijn heen wat op zich ook geen erg intelligente beslissing was natuurlijk. De rest zal ik je besparen, want je herkent het misschien sowieso wel…;-)

LOPEN MET COACH

Twee jaar geleden heb ik dan toch mezelf overtroffen. Nee! Ja! Echt? Yes!!! Ik wilde serieus wat afvallen en aan mijn conditie werken. In mijn geval moest het echt want als je ouder wordt verandert je lijf en kom je er niet altijd onderuit iets te gaan doen wil je mobiel blijven. Het blijft een keuze en ik koos: DOEN!

 

Dus heb ik een sporthorloge gekocht (na lang wikken en wegen want ik vind ze niet heel erg goedkoop) dat naast de tijd ook allerlei andere zaken bijhoudt zoals hartslag, aantal passen, de route die je loopt, aantal trappen dat je neemt enz. Ik vulde elke dag netjes in wat ik at zodat ik niet boven het maximale aantal calorieën kwam. En dat was een schot in de roos!

Wandelen in het bos

Samen met twee corresponderende apps op mijn mobiel waarop ik mijn vooruitgang kon bijhouden werkte dit wél voor mij. Dat horloge werd mijn Coach als het ware. Ik hield netjes de calorieën bij die ik at; Coach deed hetzelfde met de calorieën die ik verbruikte en verrekende dat met elkaar. En o wee als ik boven mijn tax zat, dan liep Coach rood aan.

 

De grap was (ook dat zit tussen mijn oren maar dat zal me worst zijn) dat ik het een uitdaging begon te vinden om vaker de trap te nemen en meer te wandelen en fietsen. 10 Kilometer fietsen om een kaart op de brievenbus te gooien, nooit gedacht dat ik zoiets zou doen. En echt, het ging super. Gewicht ging omlaag, conditie omhoog!

 

Daarna wilde mijn lijf op een gegeven moment even niet meer doen wat mijn hoofd wilde: weken pijn in een knie bij het lopen gehad. Geen idee waar het vandaan kwam en volgens de huisarts was er niets mis. Toen ik tijdens die lange hete zomer door de temperatuur sowieso bijna niet meer liep is hij helemaal hersteld. Ik ging wel weer bijna terug naar af, beetje jammer maar inmiddels loop ik weer dagelijks een paar kilometer en vertel ik mijn horloge braaf hoeveel calorieën ik tot mij heb genomen. En het werkt wederom!

 

Voor mij is er dus nog hoop. En voor jou? Hoe sportief ben jij?

 

*Triatlon, wat dacht jíj dan?  ;-)

Meer Vrouw

BewaarPin

Sporten lopen wandelen

Reactie schrijven

Commentaren: 0