· 

SENIORENAPPARTEFLAT

Appartementen met balkons en planten

In bepaalde periodes van het jaar speelt mijn leven zich hoofdzakelijk af op ruim 4 m², waarbij ik wel een uitwijk heb naar meer grondoppervlak, maar daar maak ik dan niet veel gebruik van. Ik heb het over mijn balkon. In het verleden heb ik jarenlang een tuin gehad maar ik heb altijd gezegd: 'Als Dochters het huis uit zijn ga ik kleiner wonen en liefst weer op een flat.' Ik vind een flat namelijk geweldig! Alles gelijkvloers en makkelijk in onderhoud. Ik ben een groot voorstander van makkelijk in onderhoud;-)

Appartementen met begroeide balkons

FLAT OF APPARTEMENT?

Flatgebouw met was aan de balkons en bewolkte lucht

Ik vroeg me af wat nou eigenlijk het verschil is tussen een flat en een appartement. Vroeger sprak men alleen maar van flats en ik wist het gewoon niet zeker. Deze vraag stelde ik dus aan mijnheer Google en ik heb voor deze uitleg gekozen:

'De woorden flat en appartement hebben een eigen imago. Je kunt dat zelf onderzoeken door eens wat te bladeren op Funda en ter vergelijking b.v. een site van een woningbouwvereniging. Er zijn denk ik 2 verschillen: bij koopflats noem je de goedkopere eerder flats of flatwoning (pakweg tot 150.000 of zo) en een echt dure flat noem je altijd een appartement. Nieuwbouw-flats worden tegenwoordig altijd appartementen genoemd (het wordt dan aangekondigd met appartementen-complex). Bij huurflats noem je zo'n beetje alles wat niet in de vrije sector valt een flat en alles wat daarboven zit een appartement. Zo zou je kunnen zeggen dat je voor een appartement nooit huursubsidie kunt krijgen en voor een flat bijna altijd. Appartement of flat zegt dus iets over prijs, grootte en luxe, maar er zijn geen vaste definities voor.'

 

Geweldig, wat we al niet verzinnen! Ik houd het, mede gezien mijn leeftijd en huurprijs, in mijn geval dan maar op op seniorenapparteflat;-)

Balkons met planten en blauwe lucht
Barbeque met uien en champignons

Vroeger woonde ik met ouders en broertjes in een flat op 4-hoog in Apeldoorn. We hadden 2 balkons waar we niet echt ruimte hadden om te spelen maar dat was geen probleem; we speelden toch meestal buiten. In de eerste jaren van ons huwelijk kochten Man en ik een flat, ook in Apeldoorn, 2-hoog met 2 kleine balkons, maar met een privétuin achter het gebouw.  Menig mooie zomerdag verzamelde zich daar het werkend volk in de namiddag met een drankje en soms een hapje. Ook werd de barbecue regelmatig flink opgestookt. We hebben alle buren erg gemist toen we om economische redenen op een gegeven moment naar Zeist verhuisden.

KRAKERSBEWEGING

Laken met tekst, spandoek

Ik kan me herinneren dat in die tijd (begin jaren '80) nogal eens een pand werd gekraakt en het leek ons, ± 10 bewoners, dan ook een ludieke actie om de woning van Buurman (die naast Man en mij woonde) te kraken als geintje voor zijn verjaardag. Hij was een rasechte Limburger en kon wel wat hebben, dus zijn we aan het plannen gegaan. Op een oud laken heb ik met grote letters geschilderd: DIT PAND IS GEKRAAKT.  We wisten hoe laat Buurman thuis zou komen en kort voor die tijd hebben we het laken over zijn balkon gehangen zodat het vanaf de weg goed leesbaar was. Ik had een sleutel en dat was in deze situatie heel handig, anders was het geveltoerisme geworden;-) Ik bleef de situatie overzien vanuit mijn huiskamer want Eerste Kind was nog aan de fles en moest gevoed worden. Man en een paar andere buurmannen hadden zich vermomd als obscure types uit een hele slechte C-film en hadden plaatsgenomen op het balkon van het slachtoffer. Ze staken net boven het laken uit. Geen gezicht 1980!

Man met camera, fotograaf

Zal je net zien dat Buurman die dag iets later was maar er parkeerde wel een andere auto en daaruit stapte een fotograaf. Na een aantal foto's genomen te hebben verdween hij weer en even daarna kwam dan toch Buurman thuis. Zelfs op de 2e verdieping kon ik het ongeloof op zijn gezicht zien. Hij stapte uit en was duidelijk met zichzelf in beraad wat te doen zodra hij zijn ogen geloofde. Ondertussen was het louche volk op zijn balkon druk bezig met doen of ze hem niet zagen. Maar... onze Limburger toonde zich stoer en is naar boven gegaan; waarschijnlijk met de bedoeling de krakers vriendelijk doch met een nadrukkelijk zeer zachte G zijn huis uit te bonjouren. In zijn woning aangekomen kwam hij er natuurlijk al snel achter wie onder die sjofele kleding verstopt zat en vanaf dat moment hebben we een geweldig feestje gebouwd. De jarige moest nog wel even naar het Limburgse bellen om in compleet onverstaanbaar dialect te vertellen dat de buren hem een Gelderse poets hadden gebakken. En de fotograaf? We stonden de volgende dag in de krant: Woning gekraakt aan de ...straat, mét foto;-)

HULP IN DE TUINHOUDING

Kind met vlechten in tuin

Leuk toch, een balkon? Tussen het 'kraakbalkon' en mijn huidige zitten een paar benedenwoningen met tuin en dat was ook heerlijk! Na mijn scheiding woonde ik met Dochters in een huis met tuin en op een gegeven moment vond ik dat ze me best een beetje konden helpen met tuinieren. Ja, dan moet je net mijn meiden hebben.

 

'Kijk mama, deze doet het nog!' Dit ging over een pissebed die ze onder een steen had gevonden. 'Ja kind, zet maar helemaal achter in de tuin.' 'Mam, is dit onkruid?' 'Ik kom eraan kind.' 'Mam, ik zie scherven, mag ik verder graven?' 'Ja hoor kind, maar niet dieper dan 4 meter en als je botten vindt moet je me even roepen.' 'Kijk eens mam, hoe oud zou dit zijn?' 'Ouder dan 1 jaar vermoed ik.' 'Hoe weet jij dat mam?' 'Omdat er sinds een jaar niet is gegraven op die plek kind.' Je snapt vast waarom ik besloot de dames werkjes in huis te laten doen en zelf de tuin voor mijn rekening te nemen.

 

Deze regeling verliep trouwens soepeltjes. Het was voor mijn kinderen, net als voor mezelf vroeger, heel normaal een stukje eigen verantwoordelijkheid te hebben in het huishouden. Niks mis mee!

KEREL

Merel mannetje met oranje snavel

Dat laatste betekent niet dat ik dan altijd flink door kon werken. Ik herinner me dat ik de zijtuin moest omspitten waarbij ik nauwlettend in de gaten werd gehouden door Kerel (dat was bij ons thuis in de volksmond een koosnaampje voor een mannetjesmerel). Kerel bezocht elk jaar mijn tuin, vaak zelfs met zijn hele gezin en leerde me in hoge mate te vertrouwen. Als ik onkruid aan het trekken was dan moest ik niet zomaar een stap achteruit doen want tien tegen een dat Kerel daar al bezig was de ‘ontaarde’ regenwormen kennis te laten maken met zijn spijsverteringssysteem. Op een dag was ik een stuk tuin aan het omspitten en zat hij netjes te wachten tot hij de kans kreeg. Onze tuin was rijkelijk voorzien van wormen dus hij vermoedde een feestmaal. 

Merel voert jongen in nest wormen

Om zijn geduld te belonen ging ik op een gegeven moment een stap opzij, leunde als een echte gemeentehovenier op mijn spade en hield me heel stil. En wat deed Kerel? Hij bedacht zich geen moment en hipte zo het gat in dat ik net gegraven had. Hij werd compleet gestoord van wat hij zag: tig regenwormen die overal om hem heen uit de aarde opdoken. Ook toen zijn snavel overvol was wilde hij nog meer meenemen. De enige manier om dat te proberen was door zijn snavel te openen met als gevolg dat de reeds gevangen wormen weer maakten dat ze wegkwamen. Ik adviseerde hem rustig om vooral kleine porties naar het nest te brengen en beloofde dat ik weer aan de kant zou gaan als hij terugkwam. Alsof hij het begreep griste hij wat wormen mee en verdween.

 

Ik dacht snel door te werken, maar voor ik 3 spades verder was zat hij alweer klaar voor de volgende ronde. Ik weer aan de kant en hij weer in het gat. Op een gegeven moment wachtte hij niet eens meer tot ik hem de ruimte gaf en sprong voor mijn regenlaarzen, op nog geen 30 cm afstand, in de kuil. Ik bevroor ter plekke en van ontroering over dit vertrouwen liepen de tranen over mijn wangen. Zo, wat ben ik dan een watje zeg;-)

GEEN KEREL

Bamboe bos

Maar nu heb ik dus weer iets meer dan 4 m² en daar vermaak ik me uitstekend op. Ik tuinier er zelfs, zij het in heel bescheiden mate uiteraard. Niet alles wil er groeien want het is een schaduwrijk plekje. Ik zelf ben daar blij mee maar veel planten willen toch meer licht. Na een paar jaar experimenteren weet ik ongeveer wat zich prettig voelt op mijn balkon en de meest enthousiaste plant is de bamboe. Die gedijt zó goed dat zeker eens in de 2 jaar een bamboe-ectomie uitgevoerd dient te worden waarbij de geamputeerde delen steevast naar Jongste Dochters tuin verhuizen. Dat houdt in dat ik daar binnenkort alleen nog met een machete op bezoek kan, maar zij heeft dezelfde tic als ik: liever teveel planten dan te weinig. Het enige nadeel van mijn huidige situatie is: ik heb nooit Kerels op mijn balkon!

 

Maar gelukkig wel een mooie, zwartharige vent die op mijn huis past. Lucky me!

Lees meer

Pin voor later

Blog met humor over reizen, kat, eten, recepten, foto's

Reactie schrijven

Commentaren: 1
  • #1

    Gerda (dinsdag, 03 maart 2020 19:55)

    Blijft een prachtig verhaal!